Rośliny mateczne (karpy) rabarbaru dzielono na fragmenty, a po dokładnym umyciu izolowano pąki wierzchołkowe i kątowe, które następnie poddano dezynfekcji i wykładano na pożywkę wg Murashige i Skooga (1962) zawierającą BAP i GA 3 . Po 2-3 tygodniach obserwowano wzrost i rozwój pędów. Poważnym utrudnieniem na etapie inicjacji kultur wszystkich genotypów były endogenne bakterie, które prowadziły do zamierania pędów. Pomimo rozwoju pojedynczych pędów, zdolność do cyklicznego mnożenia pędów była obserwowana po 3 miesiącach wzrostu w kulturach rabarbaru typu Malinowy (M1, M2, M3) i po 5-6 miesiącach u genotypów z grupy Lider (L1, L2, L3 i L4).